Dag 0: Finn wordt geboren! (deel 3)

Om iets na 6u op zaterdagmorgen begint de epidurale te werken..
En ongeveer 20 minuten later dienen ze me weeënopwekkers toe.

Ik had de bevalling liever zonder epidurale verdoving en weeënopwekkers meegemaakt, maar medisch gezien is het de beste keuze die we kunnen maken. Ik zal immers nog kracht nodig hebben om te kunnen persen, en nu ben ik helemaal uitgeput.. Dus ik moet recupereren, en de epidurale laat me dat toe.

Meer nog, door de epidurale voel ik de weeën nog, maar bijlange niet zo hard als zonder verdoving. Ik voel ze en moet ze soms ook nog eens wegpuffen (vooral vanaf 8u 's ochtends ongeveer). Maar ik kan perfect in bed blijven liggen (gelukkig maar, want een epidurale zorgt ervoor dat je benen tijdelijk verlamd zijn) en lig niet te kreunen van de pijn. Ik kan tussendoor zelfs slapen! Mijn bloeddruk wordt intussen automatisch gecheckt om het kwartier. En omdat ons kleintje constant beweegt, is zijn hartslag moeilijk te volgen, dus wordt er een elektrode op zijn hoofdje aangebracht. Daar voel ik niets van, van dat kabeltje dat naar 'binnen' loopt, en onze kleine schat heeft er blijkbaar ook geen last van..

Geen flatterende foto van mezelf, maar zo zag het eruit.. 

Eindelijk 10 cm!
En wat ook belangrijk is: door de epidurale gaat de ontsluitingsfase verder, en blijkbaar krachtiger! Want om 10u komt de gyneacologe van wacht en controleert de evolutie: 10 cm ontsluiting! YES!!
Amaai, het heeft lang geduurd maar nu zijn we dolblij! Het persen kan beginnen, we zijn er klaar voor!

Om 10 na 10 mag ik starten met persen.. Volgens vrouwen die zonder epidurale bevallen zijn, voel je duidelijk het verschil tussen een gewone wee en een perswee. Bij een perswee zou het namelijk voelen alsof er echt iets zit te duwen, dat eruit moet (zonder al te grafisch te willen zijn)..

Met de epidurale voel ik wel een wee aankomen, maar niet zozeer dat er iets zit te duwen.
Maar gezien de gyneacologe en de vroedvrouw (Jessica) zeggen dat ik mag persen, pers ik maar! :)

Persweeën..
Ik voel de eerste wee aankomen, zij zien die wee aankomen op de monitor. Ze zeggen me dat ik mag persen, terwijl mijn benen in de beugels zitten en Andy mijn hand vasthoudt. Ik moet diep inademen, en dan hard uitblazen en intussen persen. Andy ondersteunt mijn hoofd, want ze raden me aan om mijn kin op mijn borstkas te duwen om zo hard mogelijk te kunnen persen.
Per wee moet ik drie keer hard persen, en dan mag ik even uitblazen tot de volgende wee..
En zo gaat het, die persweeën.. Pijnlijk vind ik het niet echt, maar dat heeft uiteraard te maken met die epidurale. Van dat in- en uitademen wordt mijn gezicht knalrood, maar kan ik toch perfect volhouden ondanks mijn milde vorm van astma..
Op een bepaald moment kunnen we dmv een spiegel meevolgen hoe het daar 'beneden' vordert.. En hoe ongelooflijk om zo je zoontje te zien!

Een half uurtje persen, en ons zoontje Finn wordt geboren!!
Hij is perfect gezond, een beetje blauw nog, maar hij voelt lekker warm, glibberig en nat.. Wat een zalig gevoel om je pasgeboren zoontje op je naakte huid te voelen!!! En wat een zalig zicht om je zoontje in de armen van je lieverd te zien!!!

Zalig.. *Zucht*

(Lees hier over mijn eerste dag als mama: http://dreamymama.blogspot.be/2013/02/dag-0-eerste-uren-als-mama.html)

Dag -1: Aanloop naar de bevalling! (deel 2)

Vanavond of vannacht bevallen?
We wachten af!
1 cm ontsluiting dus.. En de baarmoederhals is verkort naar 1,5 cm, ipv 3 à 4 cm, en ze heeft de zachtheid van een tong, ipv het puntje van de neus. Zo wordt het me beschreven door vroedvrouw Marieke. Wat dus al een goed teken zou zijn.

Mijn gyneacologe wordt telefonisch goed op de hoogte gehouden van alle vorderingen en zelf komt ze die middag ook langs.
Het geeft me een goed gevoel dat ze hier niets willen forceren, en zoveel mogelijk alles op de natuurlijke manier willen laten verlopen - zolang de baby niet in gevaar komt uiteraard!
Alles gaat goed, de monitor toont een goede stabiele hartslag aan van ons kleintje, en bij mij toont de "weeënteller" wanneer ik weeën heb; hoewel ik dat ook wel weet zonder die monitor! ;)
We zien op de monitor dat ons kleine ventje zijn hartslag plots stijgt tot 146 als ik lach, of als de vroedvrouw haar telefoon gaat. Hij voelt zich perfect!

Het gaat traag..
Om 16u30 wordt opnieuw de ontsluiting gecontroleerd. Ik wil jullie niet bang maken, maar ik vind dit onderzoek STUK-KEN pijnlijker dan de weeën zelf!
Helaas voor mij, ondanks de piek op de "weeënteller" tot 94, is er slechts een halve cm bijgekomen. We zitten dus nu op 1,5 cm ontsluiting in totaal.

Even samenvatten: de weeën zijn begonnen om 3u 's nachts. 13,5u later zit ik nog maar op 1,5 cm ontsluiting, terwijl je 10 cm nodig hebt om te kunnen bevallen!! Waar gaat dat eindigen!??

Het gaat zeer traag..
Om half 7 's avonds zit ik op 2 cm ontsluiting.
Ik begin moe te worden, en soms kan ik me geen houding geven om de wee goed op te vangen. Op een bepaald moment rust ik al liggend even uit op bed, wanneer er een wee aankomt, en ik kan niet anders dan me plots rechtduwen om ze de baas te kunnen - waarbij ik nogal lomp rechtkom en m'n elleboog schaaf aan de lakens. (hoe doe je dat!)
Nu komen de weeën om de twee-drie minuten, dus veel tijd om te recuperen heb ik niet. Daarom ga ik regelmatig in bad gaan zitten voor een 1,5u à 2u.. Zo lukt het me beter om ze op te vangen.

Het bevallingsbad op onze kamer

Vliezen breken
Om 00u15 zitten we op 3 cm ontsluiting.
4 uur later volgt een nieuwe controle, we zitten nu op 4 cm.
Het vlot dus niet echt..
En ik heb alsmaar minder kracht. Ik ben moe, ik wil slapen, mijn ogen vallen dicht, tussen de weeën door. Er wordt overlegd met de gyneacologe van wacht en ze besluiten om mijn vliezen te breken, als ik hier zelf achtersta.

En ja, ik sta achter die beslissing. Het kan zo niet blijven duren. Andy maakt zich bovendien zorgen om mijn toestand, en om die van ons kleintje. Want als ik nu al uitgeput ben, wat gaat het dan zijn binnen een paar uur?

Daarna ga ik terug in bad, om de weeën die nu veel feller zullen komen, op te kunnen vangen.

Ik kan niet meer!
Een half uurtje later kreun ik tegen Andy dat de baby eruit moet. Ik zie het niet meer zitten, ik kan niet meer, ik ben op. Ik voel dat het echt nodig is dat er iets gebeurt!
En dus volgt de beslissing om een epidurale te vragen.
De vroedman had het al zien aankomen, hij wist dat ik dit zo niet zou volhouden. Maar chapeau, want hij liet ons zelf die keuze maken, zonder de baby in gevaar te laten brengen.

Alles wordt klaargemaakt, en om iets na 6 's ochtends voel ik de laatste wee "bewust", vooraleer de epidurale volledig werkt..
En dan volgt.. rust..

(Lees hier hoe onze kapoen geboren wordt! : http://dreamymama.blogspot.be/2013/02/dag-0-finn-wordt-geboren-deel-3.html)

Choices, choices, choices..

Zodra je weet dat je zwanger bent, heb je al die keuzes die je moet maken als aanstaande ouders. Kleine keuzes, maar evengoed grote en belangrijke keuzes.

Allemaal vragen waar je over na moet denken.. 
Eén van de eerste keuzes ging bij ons over mogelijke voornamen.. Gelukkig hadden we daarover al snel hetzelfde idee, met een top drie waar we ons allebei konden in vinden!

En dan: waar wordt de babykamer gemaakt? Waar gaat de baby slapen in het begin, bij ons op de slaapkamer, of toch meteen in zijn kamer? En dan hebben we het over gezondheid en hoe omgaan met eventuele handicaps, over borstvoeding en flesvoeding, ... En over de rol die we willen spelen als mama en papa..

En nadien, over wie meter en peter wordt? En hoe gaan we het hen vragen?
En welke geboortekaartjes willen we? Hoe willen we dat het doopsuiker eruit ziet? En gaan we dat zelf maken?
Gaan we nadien minder werken? Gaat de baby naar de crèche, onthaalmoeder of familie? En eens je besluit om je kleine spruit naar de crèche te laten gaan, wélke crèche (hier zijn er momenteel 3 in de gemeente!)?
Hoe gaan we de praktische regelingen treffen (de baby inschrijven bij welk ziekenfonds, aanvragen van kraamgeld en kindergeld, ...)?
Enzovoort, enzovoort..

En de bevalling?
Dan hebben we het nog niet gehad over hoe we de bevalling willen?!
Ik wil graag mijn partner zoveel mogelijk betrekken bij de bevalling, het moet een moment (of eerder: paar uur) van ons zijn.
Zelf heb ik de tijd gehad om er redelijk wat over te lezen, en ik heb dus zelf een aantal voorkeuren en wensen. Sinds ik trouwens mijn eerste bezoek aan mijn huidige gyneacologe bracht (ongeveer 15 jaar geleden), wist ik al dat ik graag een onderwaterbevalling wou hebben ooit. Het ziekenhuis waar ik ga bevallen (en waar mijn gyneacologe werkt), heeft namelijk 5 kamers in het verloskwartier met bevallingsbaden - vind ik gewéldig! Onderwater bevallen kan namelijk ervoor zorgen dat je minder pijn hebt bij de weeën, en dat je minder kans hebt op inscheuren of inknippen.

Ze zijn er ook heel erg vóór het bevallen op natuurlijke wijze, dus liever op een baarkruk bijvoorbeeld, dan liggend op het bed.
Wist je trouwens dat het liggend bevallen, iets tegennatuurlijks is, dat in de praktijk werd geïntroduceerd voor het gemak van dokters? Zo hebben ze duidelijk 'zicht op alles', zonder zich in allerlei posities te moeten wringen.
Eigenlijk is het logisch dat de zwaartekracht helpt om te bevallen: de baby moet naar beneden en dus is het  veel natuurlijker om al zittend of al rechtstaand te bevallen, dan liggend te bevallen. Hierbij helpt de zwaartekracht, en zo krijg je sneller ontsluiting en heeft de baby het iets gemakkelijker om door het geboortekanaal te geraken..

Zie me dit allemaal schrijven, ik lijk wel ervaren, en ik ben nog niet eens bevallen! ;)

Geboorteplan
Zoals ik al zei, heb ik de tijd gehad om over bevallingen te lezen. En ik weet dus wat ik wil, als (en echt ALS) het medisch allemaal verantwoord is. Is mijn kleintje in nood, dan wil ik dat de dokters er alles aan doen om het voor hem zo goed en veilig mogelijk te laten verlopen, zonder te moeten rekening houden met mijn geboorteplan.
Zo noemen ze dat, het 'geboorteplan'. Een soort plan van hoe je de bevalling wilt doormaken.

Je kan zo'n voorbeeld aan je gyneacologe of je vroedvrouw vragen.
Op het exemplaar dat ik kreeg, staan onder andere de volgende zaken die je moet beslissen:
(ik duid met een kleurtje mijn keuzes aan)

1. Vragen tijdens de ontsluitingsfase:

• Hoe wil je de weeën opvangen?
• liggend
• rondlopend
• ontspanningsoefeningen op de zitbal
• relaxatiebad
• ontspannende muziek
• epidurale verdoving
• Wie is er aanwezig bij je bevalling?
• je partner
• medisch personeel
• andere personen die gewenst zijn (zoals je moeder, een zelfstandige vroedvrouw, ...)

2. Vragen tijdens de bevalling:

• Hoe zien jullie de bevalling?
• horizontaal
• gehurkt
• baarkruk
• onder water
• met epidurale verdoving
• Zelf vul ik aan: liefst in een rustige omgeving met weinig lawaai en zacht licht
• Als onze baby geboren is:
• wordt hij onmiddellijk op de buik gelegd? Ja graag! 
• knipt de papa de navelstreng door? Als de papa dat op dat moment wil, no pressure! :)
• Zelf vul ik aan: graag de navelstreng laten uitkloppen, zodat mijn baby de kans heeft om rustig te bekomen en zelf te starten met ademen wanneer hij daar klaar voor is. (Zolang de navelstreng immers nog klopt en nog verbonden is met de baby, krijgt hij nog zuurstof en hoeft hij zelf nog niet te ademen. Het uitkloppen van de navelstreng kan een minuut tot een paar minuten duren.)

3. Vragen na de bevalling:

• Wat willen jullie doen met de moederkoek? Niets, doe maar weg.
• De voeding van jullie kindje:
• borstvoeding Ja graag! En liefst ook binnen het eerste uur aanleggen!
• flesvoeding

We spreken binnen een paar dagen / weken nog wel eens, over hoe het effectief is verlopen! ;)

Vraagje: had jij ook een geboorteplan vooraf?