Dag 0: Finn wordt geboren! (deel 3)

Om iets na 6u op zaterdagmorgen begint de epidurale te werken..
En ongeveer 20 minuten later dienen ze me weeënopwekkers toe.

Ik had de bevalling liever zonder epidurale verdoving en weeënopwekkers meegemaakt, maar medisch gezien is het de beste keuze die we kunnen maken. Ik zal immers nog kracht nodig hebben om te kunnen persen, en nu ben ik helemaal uitgeput.. Dus ik moet recupereren, en de epidurale laat me dat toe.

Meer nog, door de epidurale voel ik de weeën nog, maar bijlange niet zo hard als zonder verdoving. Ik voel ze en moet ze soms ook nog eens wegpuffen (vooral vanaf 8u 's ochtends ongeveer). Maar ik kan perfect in bed blijven liggen (gelukkig maar, want een epidurale zorgt ervoor dat je benen tijdelijk verlamd zijn) en lig niet te kreunen van de pijn. Ik kan tussendoor zelfs slapen! Mijn bloeddruk wordt intussen automatisch gecheckt om het kwartier. En omdat ons kleintje constant beweegt, is zijn hartslag moeilijk te volgen, dus wordt er een elektrode op zijn hoofdje aangebracht. Daar voel ik niets van, van dat kabeltje dat naar 'binnen' loopt, en onze kleine schat heeft er blijkbaar ook geen last van..

Geen flatterende foto van mezelf, maar zo zag het eruit.. 

Eindelijk 10 cm!
En wat ook belangrijk is: door de epidurale gaat de ontsluitingsfase verder, en blijkbaar krachtiger! Want om 10u komt de gyneacologe van wacht en controleert de evolutie: 10 cm ontsluiting! YES!!
Amaai, het heeft lang geduurd maar nu zijn we dolblij! Het persen kan beginnen, we zijn er klaar voor!

Om 10 na 10 mag ik starten met persen.. Volgens vrouwen die zonder epidurale bevallen zijn, voel je duidelijk het verschil tussen een gewone wee en een perswee. Bij een perswee zou het namelijk voelen alsof er echt iets zit te duwen, dat eruit moet (zonder al te grafisch te willen zijn)..

Met de epidurale voel ik wel een wee aankomen, maar niet zozeer dat er iets zit te duwen.
Maar gezien de gyneacologe en de vroedvrouw (Jessica) zeggen dat ik mag persen, pers ik maar! :)

Persweeën..
Ik voel de eerste wee aankomen, zij zien die wee aankomen op de monitor. Ze zeggen me dat ik mag persen, terwijl mijn benen in de beugels zitten en Andy mijn hand vasthoudt. Ik moet diep inademen, en dan hard uitblazen en intussen persen. Andy ondersteunt mijn hoofd, want ze raden me aan om mijn kin op mijn borstkas te duwen om zo hard mogelijk te kunnen persen.
Per wee moet ik drie keer hard persen, en dan mag ik even uitblazen tot de volgende wee..
En zo gaat het, die persweeën.. Pijnlijk vind ik het niet echt, maar dat heeft uiteraard te maken met die epidurale. Van dat in- en uitademen wordt mijn gezicht knalrood, maar kan ik toch perfect volhouden ondanks mijn milde vorm van astma..
Op een bepaald moment kunnen we dmv een spiegel meevolgen hoe het daar 'beneden' vordert.. En hoe ongelooflijk om zo je zoontje te zien!

Een half uurtje persen, en ons zoontje Finn wordt geboren!!
Hij is perfect gezond, een beetje blauw nog, maar hij voelt lekker warm, glibberig en nat.. Wat een zalig gevoel om je pasgeboren zoontje op je naakte huid te voelen!!! En wat een zalig zicht om je zoontje in de armen van je lieverd te zien!!!

Zalig.. *Zucht*

(Lees hier over mijn eerste dag als mama: http://dreamymama.blogspot.be/2013/02/dag-0-eerste-uren-als-mama.html)

Dag -1: Aanloop naar de bevalling! (deel 2)

Vanavond of vannacht bevallen?
We wachten af!
1 cm ontsluiting dus.. En de baarmoederhals is verkort naar 1,5 cm, ipv 3 à 4 cm, en ze heeft de zachtheid van een tong, ipv het puntje van de neus. Zo wordt het me beschreven door vroedvrouw Marieke. Wat dus al een goed teken zou zijn.

Mijn gyneacologe wordt telefonisch goed op de hoogte gehouden van alle vorderingen en zelf komt ze die middag ook langs.
Het geeft me een goed gevoel dat ze hier niets willen forceren, en zoveel mogelijk alles op de natuurlijke manier willen laten verlopen - zolang de baby niet in gevaar komt uiteraard!
Alles gaat goed, de monitor toont een goede stabiele hartslag aan van ons kleintje, en bij mij toont de "weeënteller" wanneer ik weeën heb; hoewel ik dat ook wel weet zonder die monitor! ;)
We zien op de monitor dat ons kleine ventje zijn hartslag plots stijgt tot 146 als ik lach, of als de vroedvrouw haar telefoon gaat. Hij voelt zich perfect!

Het gaat traag..
Om 16u30 wordt opnieuw de ontsluiting gecontroleerd. Ik wil jullie niet bang maken, maar ik vind dit onderzoek STUK-KEN pijnlijker dan de weeën zelf!
Helaas voor mij, ondanks de piek op de "weeënteller" tot 94, is er slechts een halve cm bijgekomen. We zitten dus nu op 1,5 cm ontsluiting in totaal.

Even samenvatten: de weeën zijn begonnen om 3u 's nachts. 13,5u later zit ik nog maar op 1,5 cm ontsluiting, terwijl je 10 cm nodig hebt om te kunnen bevallen!! Waar gaat dat eindigen!??

Het gaat zeer traag..
Om half 7 's avonds zit ik op 2 cm ontsluiting.
Ik begin moe te worden, en soms kan ik me geen houding geven om de wee goed op te vangen. Op een bepaald moment rust ik al liggend even uit op bed, wanneer er een wee aankomt, en ik kan niet anders dan me plots rechtduwen om ze de baas te kunnen - waarbij ik nogal lomp rechtkom en m'n elleboog schaaf aan de lakens. (hoe doe je dat!)
Nu komen de weeën om de twee-drie minuten, dus veel tijd om te recuperen heb ik niet. Daarom ga ik regelmatig in bad gaan zitten voor een 1,5u à 2u.. Zo lukt het me beter om ze op te vangen.

Het bevallingsbad op onze kamer

Vliezen breken
Om 00u15 zitten we op 3 cm ontsluiting.
4 uur later volgt een nieuwe controle, we zitten nu op 4 cm.
Het vlot dus niet echt..
En ik heb alsmaar minder kracht. Ik ben moe, ik wil slapen, mijn ogen vallen dicht, tussen de weeën door. Er wordt overlegd met de gyneacologe van wacht en ze besluiten om mijn vliezen te breken, als ik hier zelf achtersta.

En ja, ik sta achter die beslissing. Het kan zo niet blijven duren. Andy maakt zich bovendien zorgen om mijn toestand, en om die van ons kleintje. Want als ik nu al uitgeput ben, wat gaat het dan zijn binnen een paar uur?

Daarna ga ik terug in bad, om de weeën die nu veel feller zullen komen, op te kunnen vangen.

Ik kan niet meer!
Een half uurtje later kreun ik tegen Andy dat de baby eruit moet. Ik zie het niet meer zitten, ik kan niet meer, ik ben op. Ik voel dat het echt nodig is dat er iets gebeurt!
En dus volgt de beslissing om een epidurale te vragen.
De vroedman had het al zien aankomen, hij wist dat ik dit zo niet zou volhouden. Maar chapeau, want hij liet ons zelf die keuze maken, zonder de baby in gevaar te laten brengen.

Alles wordt klaargemaakt, en om iets na 6 's ochtends voel ik de laatste wee "bewust", vooraleer de epidurale volledig werkt..
En dan volgt.. rust..

(Lees hier hoe onze kapoen geboren wordt! : http://dreamymama.blogspot.be/2013/02/dag-0-finn-wordt-geboren-deel-3.html)

Dag -1: De weeën zijn begonnen! (deel 1)

Vrijdag 18 januari 2013 was de verwachtte bevallingsdatum..

Diezelfde vrijdagochtend om 3u sta ik op voor een plasje. Wanneer ik terug in bed kruip, ben ik wakker genoeg om te beseffen dat mijn onderrug gevoelig is, en dat ik een zeurende pijn in mijn onderbuik heb die me doet denken aan maandstonden. Weeën?!

Tegelijkertijd vraag ik me af of ik de pijn niet verkeerd interpreteer, en het geen gevolg is van de vier mandarijntjes die ik gisterenavond nog heb gegeten?

Maar mijn buik staat keihard, en ons kleintje is ook goed wakker. En ik voel de pijn komen en gaan.. Misschien dan toch weeën?
Toch maar op veilig spelen..

Na een half uurtje sta ik op en verhoog de verwarming. Mijn ventje ligt op dat moment nog goed te slapen, en is zich van niets bewust. Ik wil dit in alle rust beleven zonder hem wakker te maken. Ik haal de papieren van de zwangerschapsyoga boven, zodat ik die oefeningen om de weeën op te vangen, nog eens kan opfrissen. Hetgeen in de bevallingstas zit, kijk ik nog eens na (zit alles er echt in??); en alle opladers (gsm's en fototoestel) steek ik erbij. Handdoeken leg ik klaar, want je weet maar nooit dat mijn water breekt.

Rond 4u twijfel ik nog, maar een half uurtje later is het wel duidelijk dat de weeën effectief begonnen zijn, en niet meteen zouden stoppen. Ik noteer wanneer ze opkomen: ... - 4u26 - 4u38 - 5u06 - 5u20 - 5u28 - 5u36 - ...

Het eerste echte teken..
Om half 6 ga ik naar het toilet, en daar verlies ik een stuk van de slijmprop.
Hoe ziet dat eruit? Laat ons zeggen dat het heel duidelijk is als je dit verliest.. Het is geen echte "prop", maar gewoon heel veel slijm. Witverlies is er niets tegen.

Meteen daarna maak ik mijn ventje wakker met de woorden "Schat, ik denk dat het is begonnen.." en kruip ik nog even bij hem in bed. Voor hem was het effe - zo bleek achteraf - schrikken: uit je diepe slaap wakker gemaakt worden met die woorden, is niet niks natuurlijk.

De weeën opvangen, het gaat goed. Ik heb er vertrouwen in. Met de oefeningen uit de zwangerschapsyoga kan ik me perfect behelpen. Bij de ene wee ga ik op de zitbal zitten, bij de andere leun ik voorover tegen de zetel, .. Alles wat comfortabel voelt, probeer ik uit.

Laatste uur thuis!
Rond 7u douche ik me (en terwijl vang ik 3 weeën op), en daarna gaat Andy ook onder de douche.
Ik heb gelukkig een dag geleden mijn benen geschoren (je wil niet aan het bevallen zijn, en je intussen moeten schamen dat je benen behaard zijn!)..

De sfeer tussen ons is speciaal.. Ontspannend en tegelijkertijd benieuwd naar wat komen zou. We lopen allebei ook heel opgewekt, wat het extra leuk maakt..

De weeën komen intussen al veel sneller en regelmatiger. Op een bepaald moment, niet veel voor we vertrekken, zit ik op mijn knieën in de badkamer om de weeën op te vangen.. Ze komen nu om de 3 minuten! Andy heeft al schrik dat we niet meer in het ziekenhuis zouden geraken!

Op weg naar het ziekenhuis!
Om 10 na 8 vertrekken we richting het ziekenhuis. Het is buiten -3° C en er ligt nog wat sneeuw. Weeën krijgen in de auto is niet het gezelligste dat bestaat, en al zeker niet als je intussen een vluchtheuvel over moet! Whaaah!

Om 8u25 zijn we op de spoed aangekomen, waar de verpleegster Stefanie me helpt bij het invullen van de papierwinkel. Het is raar hoor, op de spoed aankomen en zeggen: "Ik denk dat ik ga bevallen." Hahaha..

10 minuutjes later zijn we op het verloskwartier. We krijgen er een kamer, voorlopig zonder bad - maar ze gaan er een klaarmaken voor ons, gezien ik graag onder water wil bevallen.

Na een eerste onderzoek door vroedvrouw Marieke blijkt dat de hartslag van ons klein ventje goed en stabiel is, en dat de weeën elkaar inderdaad goed opvolgen. En volgens het inwendig onderzoek (wat ik behoorlijk pijnlijk vind!) heb ik 1 cm ontsluiting..
Oei, slechts 1 cm.. Maar goed, het is een begin, en we laten de natuur op zijn beloop.. Er wordt gezegd dat ik waarschijnlijk vanavond of vannacht zal kunnen bevallen!

Spannend!!

(Lees hier het vervolg: http://dreamymama.blogspot.be/2013/02/dag-1-aanloop-naar-de-bevalling-deel-2.html)

Oefenweeën!

Woensdag konden jullie lezen dat ik donderdag een volgende afspraak met mijn gyneacologe had, waar ik heel nieuwsgierig naar was omdat we hopelijk wat meer te weten zouden komen..

Oefenweeën!
Diezelfde avond ben ik oefenweeën beginnen krijgen, een zogenaamde 'valse start'.. Owww, dat voelde raar! Het begon rond kwart voor 12 's nachts (we waren nog naar een film aan het kijken), en is rond kwart na 2 gestopt, even plots als het is opgekomen.

Ik voelde ergens wel dat het nog niet de échte weeën waren, maar je bent op die momenten toch heel alert hoor! Hoe voelde ik dat het nog niet 'voor echt' was? Ik denk dat ik sowieso verwacht dat de echte weeën pijnlijker zijn. Ik had vooral een heel erg harde buik, en met regelmatige vlagen pijnlijke bewegingen onderaan.. Toen ik uit de zetel kwam, en op mijn zitbal ging zitten, kreeg ik plots maagpijn, alsof mijn maag in brand stond. Ik lag dus heel snel weer in de zetel! ;) Half liggend-zittend kon ik ze het beste opvangen, door bewust in te ademen door de neus, en uit te ademen door de mond.
Onze kapoen was heel erg beweeglijk gedurende die tijd, dat was een grote geruststelling!

"Moeten we vertrekken?"
Je houdt natuurlijk in je achterhoofd dat het weleens het begin zou kunnen zijn, dus hielden we ons mentaal klaar om te moeten vertrekken naar het ziekenhuis. Maar zolang er niets échts gebeurt, kan je niet veel doen he.. Dus Andy is gaan slapen nadien ("Maak me zéker wakker als er iets is he!!"), en ik ben nog even opgebleven.. Had inmiddels wel al een soort van beddweil onder mij gelegd, voor het geval mijn water zou breken.

De volgende dag bij de gyneacologe..
Toch wat geslapen die nacht, en de volgende dag was ik ervan overtuigd dat er in elk geval schot in de zaak gekomen was! Dus nog meer benieuwd naar het bezoek aan de gyneacologe!
De bevallingskoffer moest ook mee, want je wist maar nooit.. En we keken er ook naar uit: wie weet zou ik niet meer terug thuis zijn, zonder ons kleine ventje in onze armen? Wie weet was het de laatste keer onder de douche met mijn bolle buik? (als alles goed gaat, willen we zeker nog kindjes, dus een 'laatste keer' zou het niet echt zijn, maar misschien wel bij ons eerste zoontje..)

Maar toch niet: bij het onderzoek bleek er nog geen ontsluiting te zijn, en was de baarmoederhals maar een klein beetje verweekt. Dus die oefenweeën van woensdagnacht hadden niet veel uitgehaald..
Voor de rest was alles in orde: mijn bloeddruk stond 11 op 7, zijn hartslag was stevig en goed, mijn urinestaaltje was goed, en ik ben sinds de laatste keer maar een dikke kilo bijgekomen.
Ons klein prinsje is op een maand tijd ook een kilo bijgekomen, want volgens de metingen van zijn buik- en hoofdomtrek en de lengte van zijn dijbeen wordt hij nu geschat op 3,495 kg!! (Op 34 weken en 6 dagen werd hij geschat op 2,426 kg.)
Een stevig brokske dus ;) en blijkbaar wil hij nog wat blijven zitten, dus wie weet hoeveel hij nog bijkomt!!

Als leuk extraatje wil ik nog een echo-foto met jullie delen..
Hoe later in de zwangerschap, hoe minder mooi de echo's, want je ziet er eigenlijk enkel maar stukjes op omdat de baby te groot wordt. Dus heb ik een foto van 34 weken en 6 dagen gekozen. Zie je het profiel van zijn gezichtje, met zijn handje erbij? :)

Volle of nieuwe maan?

Vrijdag 11 januari 2013..
Een paar dagen geleden schreef ik in deze blog dat het nu vrijdag (11 januari) volle maan is. Blijkbaar heb ik dat volledig verkeerd gelezen; het is immers nieuwe maan! Blijkbaar valt de volgende volle maan pas op 27 januari!!

Nog even om op te frissen, er was me door een vriendin verteld dat er méér geboortes zijn op de dagen rond volle maan, dan op andere dagen. En dus dacht ik dat er nogal veel kans was dat ik deze week nog zou bevallen, gezien ik (verkeerdelijk) las dat het deze vrijdag volle maan is.
Niet dus. Volle maan en nieuwe maan is uiteraard niet hetzelfde.
Wat meer is, ik ben eens gaan googlen over dit fenomeen: zou het echt zo zijn dat er meer vrouwen bevallen rond die dagen van volle maan??

Wat blijkt is, dat hier geen wetenschappelijke gegevens rond bestaan, en dit eigenlijk een soort van 'urban legend' is.. Maar er gebeuren altijd wel wat meer dingen de dagen rond volle maan, de mensen kunnen zich zelfs een beetje anders gedragen, dus waarom zou het niet kunnen! En ik vind het wel fijn te geloven dat we nog niet alles weten, en dat dergelijke fenomenen dus gerust waar kunnen zijn..
We zullen zien! :-D

Afspraak bij de gyneacologe!
Morgen (donderdag) hebben we onze volgende afspraak bij de gyneacologe! We zijn heel erg benieuwd, want dan zal ze weten te zeggen of ik al ontsluiting heb (tot hiertoe nog niet), en of de baarmoederhals al aan het 'rijpen' is.. Als die aan het rijpen is, dan verkort hij namelijk, wat een teken kan zijn dat de bevalling dichtbij is!
En uiteraard gaat ze dan nog eens de metingen (buikomtrek van ons kleintje, lengte van zijn dijbeen en hoofdomtrek) doen, zodat we ongeveer het gewicht van ons kleintje zullen weten!
En misschien doet ze wel een inschatting van hoelang het nog zou duren eer onze kapoen er is! 
Momenteel zijn we uitgerekend op vrijdag 18 januari, maw: we zijn overmorgen 39 weken ver..

Alleen te hopen dat we niet meer moeten wachten tot 27 januari.. ;)


Gezien ik goed besef dat ik de weeën elke dag wel zouden kunnen beginnen, probeer ik nu nog zoveel mogelijk foto's van m'n dikke buik te trekken.. En dus wil ik graag met jullie een foto van vandaag delen! Helaas heb ik even een technisch probleem, waardoor ik de foto's van mijn camera niet op de laptop krijg.. Maar jullie hebben hem tegoed! :)

Veel liefs, en laat het hieronder zeker es weten als jullie rond volle maan bevallen zijn!