Oefenweeën!

Woensdag konden jullie lezen dat ik donderdag een volgende afspraak met mijn gyneacologe had, waar ik heel nieuwsgierig naar was omdat we hopelijk wat meer te weten zouden komen..

Oefenweeën!
Diezelfde avond ben ik oefenweeën beginnen krijgen, een zogenaamde 'valse start'.. Owww, dat voelde raar! Het begon rond kwart voor 12 's nachts (we waren nog naar een film aan het kijken), en is rond kwart na 2 gestopt, even plots als het is opgekomen.

Ik voelde ergens wel dat het nog niet de échte weeën waren, maar je bent op die momenten toch heel alert hoor! Hoe voelde ik dat het nog niet 'voor echt' was? Ik denk dat ik sowieso verwacht dat de echte weeën pijnlijker zijn. Ik had vooral een heel erg harde buik, en met regelmatige vlagen pijnlijke bewegingen onderaan.. Toen ik uit de zetel kwam, en op mijn zitbal ging zitten, kreeg ik plots maagpijn, alsof mijn maag in brand stond. Ik lag dus heel snel weer in de zetel! ;) Half liggend-zittend kon ik ze het beste opvangen, door bewust in te ademen door de neus, en uit te ademen door de mond.
Onze kapoen was heel erg beweeglijk gedurende die tijd, dat was een grote geruststelling!

"Moeten we vertrekken?"
Je houdt natuurlijk in je achterhoofd dat het weleens het begin zou kunnen zijn, dus hielden we ons mentaal klaar om te moeten vertrekken naar het ziekenhuis. Maar zolang er niets échts gebeurt, kan je niet veel doen he.. Dus Andy is gaan slapen nadien ("Maak me zéker wakker als er iets is he!!"), en ik ben nog even opgebleven.. Had inmiddels wel al een soort van beddweil onder mij gelegd, voor het geval mijn water zou breken.

De volgende dag bij de gyneacologe..
Toch wat geslapen die nacht, en de volgende dag was ik ervan overtuigd dat er in elk geval schot in de zaak gekomen was! Dus nog meer benieuwd naar het bezoek aan de gyneacologe!
De bevallingskoffer moest ook mee, want je wist maar nooit.. En we keken er ook naar uit: wie weet zou ik niet meer terug thuis zijn, zonder ons kleine ventje in onze armen? Wie weet was het de laatste keer onder de douche met mijn bolle buik? (als alles goed gaat, willen we zeker nog kindjes, dus een 'laatste keer' zou het niet echt zijn, maar misschien wel bij ons eerste zoontje..)

Maar toch niet: bij het onderzoek bleek er nog geen ontsluiting te zijn, en was de baarmoederhals maar een klein beetje verweekt. Dus die oefenweeën van woensdagnacht hadden niet veel uitgehaald..
Voor de rest was alles in orde: mijn bloeddruk stond 11 op 7, zijn hartslag was stevig en goed, mijn urinestaaltje was goed, en ik ben sinds de laatste keer maar een dikke kilo bijgekomen.
Ons klein prinsje is op een maand tijd ook een kilo bijgekomen, want volgens de metingen van zijn buik- en hoofdomtrek en de lengte van zijn dijbeen wordt hij nu geschat op 3,495 kg!! (Op 34 weken en 6 dagen werd hij geschat op 2,426 kg.)
Een stevig brokske dus ;) en blijkbaar wil hij nog wat blijven zitten, dus wie weet hoeveel hij nog bijkomt!!

Als leuk extraatje wil ik nog een echo-foto met jullie delen..
Hoe later in de zwangerschap, hoe minder mooi de echo's, want je ziet er eigenlijk enkel maar stukjes op omdat de baby te groot wordt. Dus heb ik een foto van 34 weken en 6 dagen gekozen. Zie je het profiel van zijn gezichtje, met zijn handje erbij? :)

Verdwenen blogbericht.. :'(

Geschreven op 12 september 2012:

Gisteren was een drukke dag: overdag naar Accenta (de jaarbeurs van Vlaanderen in Flanders Expo) met mijn zusje, en 's avonds had ik een workshop over ademen op het programma staan.

Ik had hierover een heel mooi blog op baby.be geschreven, maar blijkbaar is het artikel niet gepost en ben ik het nu kwijt :'(

Aangevuld op 30 december 2012:

Gezien het lange blogbericht op baby.be was verdwenen, en het technisch team me niet verder heeft kunnen helpen, ben ik ook niet langer actief op baby.be. Thank god voor de "automatisch opslaan"-functie op Blogger.com!

Een aantal leuke dingen die gebeurd waren op Accenta, waren bijvoorbeeld dat mijn zusje en ik op zoek gingen naar een lekkere lunch. Helaas was alles volzet, nergens nog plaats, maar na bijna een uurtje rondstruinen rond de restaurantstandjes vonden we uiteindelijk een klein tafeltje voor ons twee! (YES, ein-de-lijk kunnen neerzitten!) Het was een restaurantje waar ze Oostenrijkse maaltijden serveerden.. Nu, ik had geen zin in schnitzels en wurst, maar de dessertjes konden me wel bekoren!
En het werd een lekkere, warme appelstrüdel met een bolletje vanille-ijs. Lekkerrrr!! Ik was verkocht! :-D

Ik zag die dag ook mijn inmiddels ex-baas terug, en hij schrok overduidelijk van mijn rondere buik (toen 21 weken ver)! Dat was grappig om te zien..

Het was superleuk om een dagje op stap te gaan met mijn zusje, en te babbelen en kletsen.. Zijzelf heeft twee kindjes, en ik ben zot van die twee! Ze weet dus goed wat het is om zwanger te zijn, en ik merk dat ze heel graag betrokken wordt bij de hele zwangerschap. Wat ik uiteraard alleen maar kan toejuichen, want we zijn echt vriendinnen! Ik zou haar niet meer kunnen missen..
En dat is ook een van de redenen waarom we haar de avond van de 3D-echo gevraagd hebben om meter te worden van ons kleintje!
Het was zalig om haar reactie te zien, ze werd er echt emotioneel van.. (tja, we zijn twee emo-chicks samen!)

De 3D-echo was trouwens leuk om te doen!
Zoals ik al zei in een eerder bericht, was het gratis omdat het een assistent-stagiair-gyneacoloog betrof die graag wou oefenen. In totaal zijn we een 3 kwartier bij hem binnengeweest om leuke beelden te vinden. Ons Loeke lag helaas volledig verkeerd, handjes voor het gezichtje, alsof hij/zij een boksertje was!
Een goede tip voor wie dit ook voorheeft: op en neer springen kan helpen, en ook even naar het toilet gaan. Bij mij lukte het na de tweede spring-sessie. En het resultaat zijn zwart-wit fotootjes die de gyneacoloog voor ons heeft afgedrukt, samen met een aantal filmpjes waarin we onze kleine spruit zien bewegen.

Twee van die foto's hebben we trouwens gebruikt om in een klein kadertje te steken met de tekst "Wil jij mijn meter zijn?" voor mijn zus, of "Wil jij mijn peter zijn?" voor mijn schoonvader.
Heel leuk ideetje vond ik zelf; de kadertjes vond ik in de Ava.

En echt, iedereen wordt emotioneel als ze dit krijgen! ;-)

Wat is het?

Geschreven op 6 september 2012:

"Wat is het?" wordt ons deze dagen gedurig gevraagd..
"Wordt het een jongen of een meisje?"

HAH! Dat is nog een geheimpje, iets voor ons tweetjes.

Sinds dinsdag 4 september 2012 weten we immers het geslacht van ons eerste kindje!

En elke dag kijken we elkaar glunderend in de ogen, omdat we het niet kunnen geloven dat we het wéten, en omdat het een ....... is - het aantal puntjes is willekeurig bepaald! ;) ! We zijn er allebei heel erg blij mee, maar we waren er evenblij mee geweest had het het andere geweest..
Maar nu we het weten, is het zoveel leuker omdat we ons kunnen voorstellen hoe dat kleine persoontje kan worden! Hoe hij/zij zal opgroeien, hoe de geboortekaartjes er kunnen uitzien, in welke kleuren de kinderkamer zal geverfd worden, welke kleertjes we kunnen kopen ... We zien hem/haar al lopen! Het gaat super zijn!!

De 20-weken-echo heeft alleen maar positief nieuws gegeven: alles is mooi afgewerkt (lipje dicht, rugje dicht, buikje dicht), de hersentjes zien er goed uit, de hartkamertjes werken correct, het maagje, de longen, .. alles ziet er prima uit!!! 

Wij over-gelukkig natuurlijk!!!
En hij/zij zat opnieuw met de hik, was constant tuimelingen aan het maken; het was fantastisch om te zien!! En de gyneacologe was verrast dat we ons kleintje al zo snel hadden kunnen voelen (gezien 13 augustus de eerste keer was, waren we toen 17 weken ver!) :D

En op 28 september volgt hoogstwaarschijnlijk de 3D-echo!
Een assistent-dokter-gyne wil zich daarin oefenen, en dus zoekt hij zwangere kandidates.. Op dat moment zal ik 24 weken ver zijn!
Benieuwd wat dat gaat worden!

Onze kleine kapoen laat ons trouwens al voelen wat het zal zijn om weinig slaap te kunnen hebben: tegenwoordig zijn we beiden van ongeveer half 2 tot 4u wakker.. We staan tegenwoordig zelfs op om een warme chocomelk te drinken :P
Altijd gezellig :D

Nu wordt het nóg leuker!

Geschreven op 21 augustus 2012:

Drie echo's hebben we intussen gehad!

De eerste echo was op 7 weken en bracht ons het supernieuws dat alles goed begonnen was: de innesteling van het eitje was goed gebeurd.. Het mooiste moment was toen we Loeke's hartje konden horen kloppen - ons eigen hart sloeg zowaar een paar tellen over! Tranen in de ogen, rood van de emoties, onze vingers in elkaar verstrengeld.. Het was zalig om Loeke te zien en te horen!

We konden dus al snel ook niet meer wachten op de tweede echo, die gebeurde op 12 weken.
Ook hier was alles in orde, en wat meer was: de beroemde nekplooimeting gebeurt op 12 weken! Zoals het woord het zegt, meten ze hier de dikte van het vocht in de nek. Als de huidplooi meer dan 3 mm is, dan kan dit wijzen op een chromosoomafwijking, zoals het syndroom van Down. De gyneacoloog (het was bij uitzondering een man) kon er maximum 0,8 mm van maken - wat dus heel goed nieuws was!

Je kan hier ook kiezen om een bloedtest te doen, die ook in je bloed gaat kijken of er een verhoogd risico is op een afwijking. Dit hebben we ook gedaan (ik ben tenslotte geen 3 maal 7 meer), en een paar dagen later mochten we hiervoor bellen: geen reden tot ongerustheid, alles ziet er ook in het bloed normaal uit!

Tijdens deze tweede echo hebben we de mooiste beelden van Loeke gekregen.. Ik was toen helaas mijn usb-stick vergeten meenemen, dus die foto's kregen we later. We zagen in elk geval dat Loeke héél erg actief was, en maar draaien en keren en zwaaien met de armpjes! Ongelooflijk, dat kleine wondertje..

Hier alvast een heel mooie foto van Loeke:

Voor de derde echo hadden we een afspraak met de vroedvrouw ipv de gyneacologe. Onze vroedvrouw Karin werkt al sinds ik het me kan herinneren bij mijn gyneacologe in het ziekenhuis. En ik heb altijd een goed gevoel bij haar gehad. Dus toen ze me vroegen door wie ik de tussentijdse opvolging wou laten doen (huisarts of Karin als vroedvrouw), moest ik ook niet twijfelen: het is altijd leuker als een vrouw je bijstaat tijdens de zwangerschap!
Als we bij Karin gaan, hoeven we ook niet naar het ziekenhuis, maar naar haar privé-praktijk, die ze trouwens samen met mijn gyneacologe heeft. En daar kan ze dus evengoed een echografisch onderzoek doen, waardoor we ons kleintje dus ook kunnen horen en zien! 

Verder voelt ze aan mijn buik, en is er meer tijd om vragen te stellen over de zwangerschap en bevalling.. En ik heb haar gsmnummer, dus bij dringende vragen kan ik haar altijd bellen. 

De vierde echo ligt vast op 4 september - op 20 weken!
Ik las al dat op 20 weken een uitgebreid onderzoek volgt, waarbij de gyneacologe alles in detail bekijkt om eventuele lichamelijke afwijkingen op te sporen.. Maar niet enkel eventuele afwijkingen (ik heb er trouwens 100% vertrouwen in dat alles in orde zal zijn!), maar ook het geslacht zal dan te zien zijn!
We zijn razend benieuwd!! Iedereen vraagt het ons, maar we hebben echt géén voorkeur! Het allerbelangrijkste is dat Loeke gezond is! 

Spannend!!!

En wat al even spannend is: sinds een week voelen we ook activiteit in de buik!
Op 13 augustus heb ik de eerste keer Loeke gevoeld, maar ik moest lang wachten, stilliggen (liggen werkt het beste) en een lichte, constante druk uitoefenen op mijn buik (het stuk tussen het schaambeen en de navel).. 

Deze morgen heb ik Loeke gevoeld door mijn handen gewoon op mijn buik te leggen - zonder druk dus! ZAAAAALIG!! En terwijl ik hier dit hele verhaal zit te typen, voel ik Loeke zelfs zó bewegen, ZONDER mijn handen op mijn buik te leggen!! 

Het is echt ongelooflijk allemaal, en ik kijk zo hard uit naar de komende maanden!
Ondanks de pijn in de onderrug en bekken, ondanks de pijnlijke boezem, ondanks de vermoeidheid, ondanks de beperkingen die er gewoon bijhoren (zware dozen verzetten is er voorlopig niet meer bij), is het echt genieten..

Heel veel liefs van de mama van Loeke.. 

x