#giveusspring

We hebben besloten om de weergoden te spammen. Zit je op Instagram en heb je zin om mee te doen??

Post dan leuke lente- of zomerfoto's en gebruik daarbij de hashtag
#giveusspring

(Mijn foto's vind je trouwens op instagram.com/J_o_k_e_)

Hopelijk doe je mee! Die zon op foto's terugzien doet immers zo deugd!!

I have a dream..

Ik heb een droom. Een droom die ik echt waar wil maken. Ik wil namelijk fotografe worden.

Als kind liep ik vaak rond met een fototoestel. Natuurlijk gebeurde alles toen nog analoog (jaren 80-90), en dus moest je nog een filmrolletje in je fototoestel steken. Waar is de tijd.. Naar de winkel en het juiste rolletje kopen: 24 foto's? 32 foto's? 100 ISO of meer (lees: welke soort foto's ga je trekken)?
En dan kom je ermee thuis: toestel open, frutselen met dat rolletje, en dan kon je - als het goed zat - mooie foto's trekken. Met de school gingen we naar Durbuy toen ik 11 was, en jammer genoeg zat toen blijkbaar het rolletje een beetje scheef: op de allerlaatste foto's stonden de vierkantjes die je normaal enkel op negatieven ziet. Nog zoiets: negatieven! En o wee als je rolletje er te lang bleef inzitten. Want dat kon alle foto's verknoeien..

Toen ik nog klein was, liep ik rond met een leuk toestelletje van mijn mama dat het klikgeluid maakte, zelfs zonder rolletje, en ik vond dat ge-wel-dig! Door het venstertje kijken, en klikken maar. Ik herinner me zelfs vaag nog dat er me verteld werd over een soort "geheime code". Als je eerst x deed, en dan y, dan werd die foto toch bewaard, zonder dat er een rolletje inzat. Hah! (als kind maken ze je ook alles wijs he..)

Het klikgeluid, daar ben ik verliefd op geworden.. 
En alles wat mooi was, wou ik vereeuwigen op foto. Ik wou het tonen aan mijn ouders, en al dat moois delen.
Ik herinner me dat, toen mijn foto's van Durbuy ontwikkeld waren, mijn papa zei dat ik heel mooie foto's had getrokken. Dat ze speciaal waren. Ik ben er zeker van dat ik toen stond te glunderen van trots.

En sindsdien laat fotografie me niet meer los. Toen ik mijn plechtige communie deed, heb ik van mijn peter een heel mooi, knalrood fototoestel gekregen. Best gift ever! Die camera ging overal mee naartoe! En het duurde niet lang voor ik een favoriet onderwerp had: de lucht, wolken, zonsopgang en -ondergang. Liefst nog met een vliegtuig erbij.

In 2010 heb ik voor een korte opdracht voor Canon gewerkt. Tijdens het weekend moest ik in winkels zoals Saturn en MediaMarkt de nieuwste Canonproducten voorstellen en verkopen.
Ik heb het niet heel lang gedaan, maar ik was verknocht aan die koffer. Toen ik immers mocht starten met de job, werd een grote reiskoffer aan huis geleverd. In die koffer zat een Canon EOS 550D (toen de nieuwste digitale spiegelreflexcamera), een IXUS, een PowerShot SX210 IS (twee compacte fototoestellen, ook de laatste modellen toen), een grote printer, en twee draagbare printers (waar je dus je SD-kaartje insteekt, en kiest welke foto je meteen wil printen). Z.A.L.I.G.

Het was die dag mooi weer. Ik heb die EOS 550D uit de koffer gegritst, en ben ermee naar de tuin gelopen. Ik was zo enthousiast dat ik pas 4 uur en ongeveer 600 foto's later terug naar binnen ben gegaan. Ik heb toen foto's getrokken van alle bloemen, vogels, vliegtuigen, bijtjes, vlinders en andere insecten, mijn grootmoeder, mijn neefje in sportmodus, en nog zoveel meer.. Zolang ik die koffer had, zolang had ik voortdurend die EOS 550 bij, and I loved every minute of it!!

Hier vind je mijn (nog beperkt) portfolio, onder andere met de EOS 550 getrokken:
Portfolio op 500px

Het spreekt voor zich dat ik hier echt wil mee doorgaan!
Ik zou liefst van al een 4/5de job vinden bij een fotograaf/studio uit de regio, en in september starten met de opleiding tot fotograaf bij Syntra. 
En intussen sparen sparen sparen zodat ik me een degelijke Canon kan aanschaffen! Ik weet al wat ik ga wensen voor mijn verjaardag!! 

Wij willen lente!

Van nature uit ben ik echt wel positief en optimistisch, het zonnetje in huis, werd me ooit zelfs gezegd..
Maar nu ben ik het beu: die kou, die donkere lucht, die regendruppels die voortdurend tegen de ramen kletsen.. Ik wil zon!!
Wij willen zon! Finn geniet er ook van om in het zonnetje te liggen, net zoals hij ervan geniet om te gaan wandelen!

Maar zeg nu zelf, met zo'n koude temperaturen (deze week tussen -1 en 3° C) ga je écht niet wandelen met zo'n klein kindje..

Jammer! Want ik zag het echt zitten om veel te gaan wandelen nu Finn geboren is, en mijn stappenteller ligt klaar. Goed voor het lichaam en de geest, lekkere gezonde lucht inademen.. heel wat beter ook dan die verwarming 24 op 24..
De laatste 2 maand van mijn zwangerschap ging het ook al niet meer om nog ver te stappen: gezwollen benen en (nog meer gezwollen) voeten verhinderden me dat ik nog in m'n jeans of schoenen kon! Meer zelfs, ik droeg schoenen van m'n zus die twee maatjes groter heeft (putje winter op slippers rondlopen buiten, zou echt geen pretty sight geweest zijn!).

We zitten nu ongetwijfeld allemaal wel te wachten op die lente! Nog 11 dagen en dan begint officieel de lente. Hopelijk is het tegen dan eindelijk gedaan met sneeuw en ijzel voor dit jaar!

Zieke mama en papa

Ziek!
We zijn allebei geveld door de griep!
Bij Andy begon het donderdagavond, bij mij vrijdagavond. En gezellig dat dat is!

Gelukkig krijgen we hulp, waarvoor een dikke merci aan mijn mama en papa, en aan tante Anita! Want eten maken, zagen we zelf nu echt niet zitten, boodschappen doen ... nog veel minder, en Finn een badje geven terwijl je 39 graden koorts hebt, dat zag ik me ook niet doen.
Dus dank jullie!! :)

En ook ferm bedankt aan de vroedvrouw die hier aan huis komt. Zoals ik al eerder schreef, zij is echt goud waard!
Ze is geen dokter maar heeft zoveel ervaring dat ze je zeker kan verderhelpen. Ik had haar dus een smsje gestuurd, vertellende dat we beiden ziek zijn en koorts hebben.

Sabine (mijn vroedvrouw) antwoordde me dat ik Dafalgan Forte (1g) mag nemen, in totaal 4g per dag. Eventueel mag ik ook Nurofen 400 nemen, tot 3 keer per dag.

Doordat ik met een serieuze hoest zit, is een hoestsiroop echt wel aangeraden. Andy heeft door de huisarts Ventolin voorgeschreven gekregen, maar gezien ik borstvoeding geef, mag ik niet zomaar medicatie nemen.

Voor de hoest liet Sabine weten, mag ik Stodalsiroop nemen, een homeopathische hoestsiroop. En gelukkig had ik die al in huis! :)


Ik ga eerlijk toegeven dat ikzelf geen dokter gezien heb. Mijn huisarts doet geen huisbezoeken zo ver (sinds we verhuisd zijn, wonen we een stuk verder) en hij was ook niet van wacht dit weekend. Eigenlijk zou ik beter een nieuwe huisarts zoeken, iemand uit de buurt.. Praktisch is dat gewoon veel gemakkelijker.

In elk geval, belangrijkste voor mij was dat Finn ervan gespaard zou blijven (ik droeg zaterdag zelfs een mondmaskertje!) en dat ik intussen borstvoeding zou kunnen blijven geven.

En blijkt dat het beste medicijn voor Finn tegen griep nu net die borstvoeding is!! :)
Hierdoor krijgt hij afweerstoffen van mij binnen, waardoor er minder kans is dat hij het ook krijgt. Drinken dus!!

Needless to say, houden we dus zijn temperatuur goed in de gaten! Deze ochtend had hij even 38,0 graden maar die is intussen alweer gezakt. En hoe slapjes wij ons ook voelen, als ze hoger dan 38,0 zou gaan, bel ik meteen naar de kinderarts van wacht voor een afspraak in het ziekenhuis!

Fingers crossed dat we hier allemaal snel beter zijn!!